Met het WK voor de deur dwalen mijn gedachten af naar 11 juli 2010, de dag van de finale tegen Spanje. In het bijzonder naar een lichaamsdeel van een Spaanse keeper. De teen van Iker Casillas.
Voor de doorsnee Oranje-fan zou het behalen van de wereldtitel in Zuid-Afrika de aanzet zijn voor een dagenlang feest, een grootse huldiging van de ploeg en een mooie herinnering voor het leven. En terecht natuurlijk. Het zou de grootste prestatie in de historie van ons voetbal zijn.
Voor Voetbal International (kortweg: VI), waarvan ik destijds directeur was, stond er iets meer op het spel. We hadden van de Europese titel in 1988 geleerd dat de losse verkoop van het tijdschrift bij een dergelijk succes naar recordhoogte zou stijgen, evenals de abonnementenstand. Nu was er in de tussenliggende 22 jaar veel gebeurd in de mediawereld, maar alle signalen waren er dat de belangstelling voor onze produkten opnieuw enorm zou worden. De redactie produceerde in de uren na het laatste fluitsignaal actuele verhalen voor het blad en op de website. We zagen de cover met juichende Oranje-spelers en de wereldbeker al voor ons.
Met de drukkerij in Doetinchem werd geregeld dat de persen op volle capaciteit zouden draaien, evenals de afwerkstraat en het hele distributie-apparaat, zodat al in de loop van de dag na de finale de eerste exemplaren van VI hun weg naar de fans konden vinden. Een groot team van ingehuurde verkopers zou bij de huldiging in Amsterdam de straat op gaan om het finalenummer aan de man/vrouw te brengen, zoals je dat in oude films wel eens ziet (‘Read all about it!’). Er lagen advertentiepagina’s klaar van grote bedrijven die het Nederlands Elftal feliciteerden met de wereldtitel. De laatste pagina’s van een speciaal WK-herinneringsboek zouden op de ochtend na de finale naar de drukkerij worden gestuurd, zodat nog diezelfde week in alle boekhandels van Nederland exemplaren naast de kassa zouden liggen.
Er kwam, zoals bekend, niets van terecht. Arjen Robben kreeg in de tweede helft een unieke kans om Iker Casillas te passeren. De doelman dook naar rechts en stak in een reflex zijn been uit. Via de teen van zijn rechtervoet vloog het schot van Robben naast het doel in plaats van tegen het net. Het is de enige keer in mijn leven dat ik bij een bijna-doelpunt van Oranje van mijn stoel opsprong. Het was typisch een golden-goal-wedstrijd: wie het eerst zou scoren, zou winnen. En dat gebeurde ook. In de verlenging schoot Andres Iniesta raak. Weg wereldtitel.
De volgende dag hing ik achter mijn bureau en maakte ik gedesillusioneerd een rekensommetje. De losse verkoop die het record van 1988 (128.000 stuks) zou overtreffen, het positieve effect op de abonnementenstand, de advertentieverkoop, de oplage van het herdenkingsboek, de enorme impuls voor het Nederlandse voetbal waar VI bij uitstek van zou profiteren. Alles weg. Op het kladje telde ik de schade op en kon maar tot één conclusie komen: door de stomme teen van Casillas is Voetbal International een miljoen euro misgelopen. Minstens.